دکتر کاتوزیان معتقدند در حقوق ما چون سازنده ی اصلی عقد اراده ی باطنی است و قانونگذار فقط در بعضی موارد به لحاظ رعایت مصالح اجتماعی اراده ی ظاهری را رجحان داده،پذیرفتن مکتب اعلام قبولی منطقی تر به نظر می رسد.

مکتب اعلام قبول : عقد از زمانی بسته می شود که نیت درونی به وسیله ای اعلام شود(آگاهی ایجاب کننده از قبول شرط نیست)

اشکال : اگر طرفین در مجلسی نشسته باشند و ایجاب اعلام شود و طرف دیگر قبولی را بسیار آهسته اعلام کند(طوری که ایجاب کننده متوجه نشود) توافق صورت گرفته؟  وقتی ایجاب کننده از قبول طرف دیگر آگاهی ندارد،تراضی چطور صورت گرفته است؟  آیا این جزء مواردی نیست که برای رعایت مصالح اجتماعی، باید اراده ی ظاهری را رجحان دهیم؟